19/11/2019 19:00

Πόσο απομακρυσμένοι είμαστε μεταξύ μας, ενώ τα σπίτια μας βρίσκονται δίπλα; Πολλοί το έχουμε αναρωτηθεί… Πολλοί το έχουμε σκεφτεί. Βρισκόμαστε συνταξιδιώτες στον ίδιο συρμό… Σε διαφορετικό βαγόνι και απολαμβάνουμε τη μαζική μας μοναξιά.

Τι μας ενώνει; Μια ελλειμματική επικοινωνία. Τι μας χωρίζει; Ο γυάλινος τοίχος με το μικρό παράθυρο… ίσα ίσα για να μπαίνει κοινό φως… Και κοινό σκοτάδι.

Όχι δεν είναι ένα απαισιόδοξο μήνυμα ακόμα… Είναι η εικόνα μας… Είναι αυτό που παρουσιάζουμε, όταν αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας. Τι έχουμε να χωρίσουμε ως άνθρωποι και μάλιστα, όταν καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε κοινά προβλήματα; Τίποτα! Κι όμως αντί να κάτσουμε κάτω να βρούμε λύσεις στα προβλήματα μας… απλά κάνουμε τα προβλήματα από νάνους γίγαντες. Και το παράδοξο; Σήμερα μπορούμε να επικοινωνούμε από το τελευταίο χωριό, που βρίσκεται στην «πινέζα» του χάρτη της Ελλάδας, στο τελευταίο χωριό, που βρίσκεται στην «πινέζα» της άλλης άκρης του κόσμου.

Πώς στο καλό επικοινωνούμε και με ποιον τρόπο; Έχουμε τρελάνει ακόμη και τους επιστήμονες που έχουν φτάσει να σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Εκατομμύρια μελέτες κι όλες πάνω κάτω είναι σωστές παρά το ότι καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα… Που, όμως, λόγω της διαφορετικής μας συμπεριφοράς καμιά από αυτές τις μελέτες δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ανακριβής.

Το μόνο κοινό σημείο, που δυστυχώς φανερώνει το πόσο δύσκολα σήμερα μοιραζόμαστε πράγματα ο ένας με τον άλλο. Η βία στις σχέσεις μας!
Τι εννοούμε, όταν μιλάμε για σχέση; Τον τρόπο με τον οποίο συνδεόμαστε μεταξύ μας, τους δεσμούς που έχουμε μεταξύ μας, και τα δυο μαζί; Κι αν γενικεύσουμε λίγο την ερώτηση, οι ίδιοι δεσμοί που τυχόν ενώνουν μια κοινωνία μεταξύ της, είναι οι ίδιοι με αυτούς, που ενώνουν την εν λόγω κοινωνία με μια άλλη, που έχει διαφορετικά ήθη και έθιμα;
Τι εννοούμε, όταν λέμε βία; Τις πράξεις επιθετικότητας κατά προσώπων και περιουσιών, την επιβολή του αδίκου στο δίκαιο, Και τα δυο μαζί; Κι αν γενικεύσουμε λίγο την ερώτηση, με ποιες μορφές εμφανίζεται στην κοινωνία η επιβολή του άδικου στο δίκαιο, όταν οι συνθήκες και το περιβάλλον το επιτρέψουν;
Οι σχέσεις και η βία με λίγα λόγια αλληλεπιδρούν μεταξύ τους… «Τακιμιάζουν» και τα επακόλουθα τους τα βιώνουμε καθημερινά.
Βία στον αθλητισμό! Βία μέσα στην οικογένεια! Βία στο περιβάλλον εργασίας… και τα μυαλά στα κάγκελα ενός υποτιθέμενου πάντα εχθρού, που γεννά η άρρωστη φαντασία, όταν ξεφεύγει η λογική από τον εκνευρισμό και από εκνευρισμό τον μετατρέπει σε οργή, μανία και πολεμική διάθεση.
Η βία αρχίζει εκεί, που τελειώνει η επικοινωνία. Εκεί, όπου τα άκρα καταφέρουν να επικρατήσουν… Εκεί, όπου ο ισχυρός επιβάλλεται χωρίς εκλογή και πλειοψηφία. Η βία χαρακτηρίζεται από την απλότητά της… Γι ‘αυτό πάντα είναι η εύκολη λύση. Η επικοινωνία αντίθετα… Δεν είναι απλή, διότι πρέπει πρώτα να μάθεις να τηρείς τους κανόνες της… Προϋποθέτει εκπαίδευση, αλληλοσεβασμό κι αλληλοκατανόηση. Όσο φιλικές κι όμορφες ακούγονται αυτές οι λέξεις…,τόσο δύσκολο είναι να τις βάλει κανείς στο τραπέζι σήμερα. Γιατί;
Γιατί τα πρότυπα σήμερα καλλιεργούν τον δυνατό, τον όμορφο και τον ισχυρό ηγέτη.
Ο άσχημος, ο μετριοπαθείς και ο μη συγκεντρωτικός είναι αναλώσιμο είδος αυτήν την εποχή, όπου… επικρατεί ο παραλογισμός και η αντεστραμμένη πραγματικότητα, σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
Και επικρατούν, διότι η καθοδήγηση της κοινής γνώμης έχει γίνει εμπόρευμα με αξία, που μπορεί να μετρηθεί σε κάθε δημοσκόπηση με αναλογίες και διαγράμματα.
Ο μεγάλος αδερφός βρίσκεται πάντα πάνω μας… Με ένα σκάνερ το οποίο μας καταγράφει… Από την ώρα που ξυπνάμε και πάμε στην τουαλέτα, μέχρι την ακριβή ώρα, που ροχαλίζουμε στον ύπνο μας. Αναλύει κάθε μας ανάγκη, κάθε μας θέλω, κάθε μας δυνατότητα και αδυναμία.
Η έκφρασή μας έχει μπει σε καλούπια κι εμείς νομίζουμε πως είμαστε ελεύθεροι. Το πόσο μας γνωρίζουν… ούτε κι εμείς το γνωρίζουμε!
Με ένα απλό πάτημα ενός κουμπιού… μας κάνουν να επαναστατήσουμε, να πολεμήσουμε, να βιαιοπραγήσουμε, να συμβιβαστούμε, να επηρεαστούμε, να υποταχθούμε, να αλλοτριωθούμε από το σκοπό.
Και ο σκοπός δεν είναι ίδιος πάντα! Ο σκοπός αλλάζει, ανάλογα με το αντικείμενο που θέλουν ορισμένα κέντρα αποφάσεων που αποφασίζουν για εμάς δίχως εμάς. Πολύ σωστός ο στίχος και διαχρονικός: ’’Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για εμένα χωρίς εμένα». Πόσο καλύτερα μπορεί να περιγράψει κανείς την έλλειψη άμυνας στις άδικες και παρούσες επιθέσεις στοχευόμενων ερεθισμάτων από το εξωτερικό περιβάλλον;
Οι πράξεις βίας, όμως, τις περισσότερες φορές ξεγελούν ακόμη και αυτούς που τις σχεδιάζουν.Ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο. Αυτό που βλέπουμε και βιώνουμε σήμερα δηλαδή…!

Γι αυτό και η επιστήμη πλέον έχει σηκώσει τα χέρια… Γιατί τα αποτρόπαια εγκλήματα ξεπερνούν ακόμη και τα όρια του ίδιου του παραλογισμού. Η φαντασία όλο και περισσότερων ανθρώπων γίνεται όλο και περισσότερο νοσηρή… Οι σχέσεις γίνονται όλο και περισσότερο ευκαιριακές και φθηνές… Και μη χειρότερα δηλαδή!

Του Γιώργου Μουταφίδη, Φαρμακοποιός

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Ads