7/6/2018 10:30

Ο Δημήτρης Γιαννούσης είναι χειρουργός και, εδώ και μία δεκαετία, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο για να προσφέρει τη βοήθειά του σε εμπόλεμες ζώνες.

O ήχος από τον βομβαρδισμό που συμβαίνει έξω, φτάνει στο χειρουργείο. Το κτίριο τρίζει κάθε φορά που μία βόμβα σκάει στο έδαφος. «Νυστέρι», λέει ο Δημήτρης σε έναν από τους βοηθούς του.

Γιατροί και νοσοκόμοι είναι συγκεντρωμένοι πάνω από τον βαριά τραυματισμένο ασθενή. Μία σφαίρα από καλάσνικοφ έχει προκαλέσει ένα διαμπερές τραύμα στο δεξί του πόδι. Ο Δημήτρης πιέζει με το νυστέρι και ανοίγει με μία τομή τη σάρκα στο σημείο από το οποίο πέρασε η σφαίρα. Αίμα χύνεται δεξιά και αριστερά. Μία ριπή αίματος πετάγεται και σκάει στο ιδρωμένο πρόσωπό του, όμως εκείνος δεν δίνει σημασία και παραμένει σκυμμένος πάνω από τον ασθενή. Μία ακόμη βόμβα ακούγεται απ’ έξω – αυτήν τη φορά ο ήχος είναι πολύ πιο έντονος. Βρίσκεται στο χειρουργείο για πολλές ώρες, ίσως παραπάνω από αυτές που θα μπορούσε να αντέξει. Όμως στον πόλεμο δεν υπάρχει ωράριο για τον γιατρό. Μάλιστα, κάνει όσο πιο γρήγορα μπορεί. Ξέρει ότι δεν έχει πολύ χρόνο, καθώς οι βόμβες που πέφτουν έξω σύντομα θα φέρουν νέους βαριά τραυματισμένους στο νοσοκομείο.

«Από παιδί ήθελα να γίνω γιατρός και να βοηθάω τους ανθρώπους. Ο γιατρός οφείλει να είναι αλληλέγγυος και ανθρωπιστής». Ο Δημήτρης Γιαννούσης, 45 ετών και χειρουργός στις αερομεταφορές του ΕΚΑΒ, είναι ένας χειρουργός  «Από παιδί ήθελα να γίνω γιατρός και να βοηθάω τους ανθρώπους. Ο γιατρός οφείλει να είναι αλληλέγγυος και ανθρωπιστής», μου λέει λιτά, την ώρα που σερβίρει τον καφέ. «Αυτό με ώθησε στο να κάνω την πρώτη μου αποστολή στη Νιγηρία, το 2008. Ήθελα να σώσω ανθρώπους».

Πρώτη φορά σε πόλεμο

Εκείνη τη χρονιά, σε ηλικία 36 ετών, ο Δημήτρης τελείωσε την ειδικότητά του και αποφάσισε αμέσως να πάει ως χειρουργός σε ανθρωπιστική αποστολή των Γιατρών χωρίς σύνορα. Αφού εκπαιδεύτηκε, για να μπορεί να καλύψει ένα ευρύ φάσμα ιατρικών ειδικοτήτων -από γέννες και ορθοπεδικά προβλήματα, έως εγχειρήσεις για τραύματα στο κεφάλι-, ταξίδεψε με ένα μικρό ελικοφόρο αεροπλάνο στο Πορτ Χαρκούρ της Νιγηρίας, όπου διεξαγόταν ένας εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον κυβερνητικό στρατό και τους αντάρτες. Η κυβέρνηση προσέφερε προστασία στις εταιρείες παραγωγής πετρελαίου, που για πολλούς αποτελούν την αιτία της περιβαλλοντικής καταστροφής και της οικονομικής εξαθλίωσης των ντόπιων.


«Οι αντάρτες ήθελαν να διώξουν τις πετρελαιοπαραγωγούς εταιρείες και η σύγκρουση είχε ως αποτέλεσμα έναν εμφύλιο, στη μέση του οποίου ήμασταν εμείς», λέει ο Δημήτρης. «Το νοσοκομείο τραύματος -μία μονάδα αποκλειστικά για τη νοσηλεία όσων τραυματίζονταν στις πολεμικές επιχειρήσεις- βρισκόταν στο Δέλτα του Νίγηρα. Πρώτη φορά ζούσα τον πόλεμο από κοντά. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα τόσες σφαίρες σε τόσα ανθρώπινα σώματα. Αντιμετωπίζαμε τραύματα από σφαίρες, χειροβομβίδες, νάρκες, καλάσνικοφ, Μ-16, πυροβόλα όπλα, πράγματα που δεν βλέπεις ποτέ στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα στην αρχή ήταν η απειρία μου σε τέτοιου είδους τραύματα, μιας που οι σφαίρες έχουν μεγάλη κινητική ενέργεια και προκαλούν διαμπερή τραύματα που σπάνια βλέπουμε σε χώρες με μακρές περιόδους ειρήνης. Εγχειρίσεις για τις οποίες διάβαζα σε βιβλία και για τις οποίες έκανα πρακτική σε εγκεφάλους πτωμάτων, έπρεπε να τις κάνω πλέον σε παιδιά 15 ετών».

Σε όλα του τα ταξίδια, ο Δημήτρης είχε πάντα έναν συνοδοιπόρο: τον φόβο. «Στη Νιγηρία άκουσα για πρώτη φορά πυροβολισμούς έξω από το σπίτι μου. Εγώ και οι υπόλοιποι γιατροί ήμασταν οι μόνοι λευκοί χωρίς ένοπλη προστασία. Όσοι εργάζονταν στις πετρελαϊκές εταιρείες είχαν μαζί τους ανθρώπους με το δάχτυλο στη σκανδάλη του καλάσνικοφ. Ο φόβος υποβόσκει πάντα, σε ακολουθεί όπου και αν πας. “Δεν θα συμβεί σε μένα”, λες και συνεχίζεις».

Ο φόβος ακολούθησε τον Δημήτρη και όταν επισκέφτηκε την Υεμένη, τη Συρία, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Νότιο Σουδάν, τη Λιβύη. «Έμαθα να χειρουργώ ακούγοντας τις ερπύστριες των τανκς και τους βομβαρδισμούς των αεροπλάνων. Κρατούσα το μυαλό μου συγκεντρωμένο στον ασθενή μου. Ήξερα ότι έπρεπε να τον σώσω και μάλιστα γρήγορα, επειδή ήξερα ότι πάντα υπάρχει επόμενος».

Οι επιθέσεις στα νοσοκομεία

Ο Δημήτρης προσγειώθηκε στη συριακή πόλη Αζάζ, στις αρχές του 2013. «Ο εμφύλιος πόλεμος ήταν πολύ σκληρός και είχε ξεκινήσει ήδη να καταστρέφει τη χώρα. Όταν φτάσαμε, οι συγκρούσεις γίνονταν μεταξύ του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και των καθεστωτικών δυνάμεων του Assad», λέει ο Δημήτρης.

Το μέτωπο του πολέμου απείχε 12 χιλιόμετρα από το νοσοκομείο όπου βρισκόταν ο Δημήτρης. Η απόσταση δεν ήταν αρκετή, για να μη δεχθούν επίθεση. «Μια μέρα, ξεκίνησαν να ακούγονται βομβαρδισμοί. Κοίταξα από το παράθυρο και είδα δύο βόμβες να σκάνε στα τρία χιλιόμετρα. Σιγά-σιγά ο ήχος γινόταν όλο και πιο δυνατός, έως τη στιγμή που δεχθήκαμε πυραυλική επίθεση. Δύο πύραυλοι Scud έσκασαν σε απόσταση 800 μέτρων – το περιθώριο αστοχίας τους είναι 1.300 μέτρα, που σημαίνει ότι ήμασταν μέσα στην ακτίνα του. Εκείνη τη φορά το νοσοκομείο τη γλίτωσε, όμως μετά την αποχώρησή μας, το νοσοκομείο βομβαρδίστηκε».

«Στον ίδιο χώρο είχαμε τους κυβερνητικούς και τους αντάρτες, που μία ώρα νωρίτερα αλληλοσκοτώνονταν. Στρατιώτης, αντάρτης, στρατιώτης, αντάρτης», Δημήτρης Γιαννούσης.

Πηγή:vice.com

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Ads