6/6/2018 19:32

Γράφει για toavriotisygeias.gr o Iωάννης Παπανδρέου, Παιδίατρος Εφηβικής Ιατρικής, Ιατρείο Εφηβικής Ιατρικής ΓΝ Τζανείου.

«Το άγνωστο τρομάζει τον κόσμο (…)και η απόκτηση νέων γνώσεων για το άγνωστο, ειδικά γνώσεων που προκαλούν αλλαγές στις φιλοσοφικές ιδέες του ανθρώπου σχετικά με τον εαυτό του και τη σχέση του με τη φύση, θα αντιμετωπίζεται πάντα με επαίνους και με εχθρότητα μαζί »

Θα αναρωτηθεί κάποιος τι σχέση μπορεί να έχουν, με το σχολείο και τις εξετάσεις ,αυτές οι γραμμές από το οπισθόφυλλο του βιβλίου του Διονύση Σιμόπουλου.

Εξηγούμαι λοιπόν αμέσως. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε ως αποτέλεσμα βιολογικής και λειτουργικής οργάνωσης στοιχείων που προέρχονται «…από τι στάχτες ενός πεθαμένου άστρου» μέχρι να τερματίσουμε το βιολογικό μας κύκλο αντιμετωπίζουμε καθημερινά ένα πλήθος προκλήσεων και ορόσημων που αρχικά προκαλούν αρχικά φόβο. Στη συνεχεία όμως, μετά από προσεκτική παρατήρηση και έρευνα  αντιμετωπίζονται επιτυχώς και αθροίζονται ως ίχνη εμπειρίας στον προσωπικό μας χάρτη ιχνηλατώντας τα μελλοντικά βήματα στο μονοπάτι μας του κόσμου μας.

Τα μονοπάτια μας ως φυσικό επακόλουθο κάποια στιγμή διασταυρώνονται. Το καθοριστικό σημείο διασταύρωσης είναι το σχολείο. Η διαδικασία της μάθησης από καθαρά ατομική γίνεται στα πλαίσια ομάδας η οποία αξιοποιεί συλλογικά τις ατομικές δεξιότητες και εμπειρίες του καθενός βάζοντας τις βάσεις για την επιτυχή απόφαση του πως θα πορευτούμε στο μέλλον.

Το μέλλον μας προϋποθέτει βάσει εγγεγραμμένων «οδηγιών του κατασκευαστή» την επανάληψη του κύκλου με νέα στοιχεία αστρόσκονης που θα οργανωθούν βιολογικά, θα γεννηθούν, θα τρομάξουν από την εμπειρία και θα κλάψουν, θα μάθουν γρήγορα όμως να κοιτούν, να επικοινωνούν, να αναζητούν τροφή, να στηρίζουν το κεφάλι, να κάθονται, να στέκονται, να περπατούν, να τρέχουν, να μιλούν, να παίζουν, να πηγαίνουν σχολείο…

να αναγεννούν τη ζωή σαν το φοίνικα «από τις στάχτες των άστρων» ξεγελώντας το χρόνο.

Ας έρθουμε λοιπόν στην «εξέταση» δηλαδή, την προσεκτική παρατήρηση και έρευνα ενός αντικειμένου που αποσκοπεί στην καλύτερη γνώση του. Με βάση όσα είπαμε παραπάνω πρόκειται για μια διαδικασία η οποία συνοδεύει την πορεία μας από την αρχή έως το τέλος, μαζεύοντας ίχνη εμπειριών και καθοδηγώντας τη δράση μας στο μέλλον.

Παρά ταύτα δεν είναι ποτέ τόσο βαρύγδουπα καθοριστική για το μέλλον διότι πάντα θα υπάρχει και η «άλλη» επιλογή, «η δεύτερη ευκαιρία» και ποτέ δεν ακολουθείται ούτε ακολουθεί κάποια «τελική ευθεία» . Η θεωρία της φιλοδοξίας μας και όχι η φυσιολογική στοχοθεσία μας είναι αυτή που γεννά αυτή την διαστρέβλωση και παρανόηση.

Η εξέταση μας στο σχολείο σε πλήρη αναλογία απλά θα δείξει ή πρέπει να δείξει το συλλογικό ίχνος εμπειρίας όπως αυτό διαμορφώθηκε από τη δουλειά της ομάδας, η οποία προφανώς και δεν πρέπει να δεσμεύεται καθοριστικά από το αποτέλεσμα το οποίο πάλι με ομαδική δουλειά μπορεί να τροποποιηθεί θετικά. Όλοι μαζί προχωράμε ,ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του και όλοι μαζί περιμένουμε τους πιο «αδύναμους» εξασφαλίζοντάς τους τη «δεύτερη ευκαιρία».

Η στοχοθεσία σίγουρα δημιουργεί παροδικό άγχος το οποίο φυσιολογικά μας κινητοποιεί μας δίνει έναυσμα για δράση ώστε να γευτούμε συλλογικά μέσα από την αναγνώριση της προσωπικής συνεισφοράς την ευχαρίστηση της επιτυχίας. Το «χειροκρότημα της ομάδας» δρα ως πολλαπλασιαστής της ατομικής ικανοποίησης.

Άλλο πράγμα η εξέταση και άλλο πράγμα ο διαγωνισμός. Ο διαγωνισμός εμπεριέχει την έννοια της επετηρίδας με βάση κάποιο χαρακτηριστικό στην προκειμένη περίπτωση τον βαθμό. Κρίνεται η ατομική επίδοση και όχι η απόδοση της δουλειάς. Υπάρχει αυθύπαρκτη η έννοια της «τελικής ευθείας» ,του χρονικού περιορισμού κάθε φόρα καθώς και του αποκλεισμού κάποιων.

Το θετικό όμως είναι ότι ακόμα και αυτή η πολύ πιεστική διαγωνιστική διαδικασία προβλέπει «δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, …, ευκαιρία».

Η φύση προέβλεψε ο κύκλος της αστρόσκονης σκόπιμα να μην έχει ευθείες, ακριβώς γιατί σε όλα υπάρχει πάντοτε η επόμενη φορά!

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Ads