12/3/2018 21:56

Το 1920, στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, ο John B. Watson διεξήγαγε μια μελέτη κλασικής εξάρτησης, ένα φαινόμενο που συνδυάζει ένα εξαρτημένο ερέθισμα με ένα μη εξαρτημένο ερέθισμα μέχρι να παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα. Αυτό το είδος εξάρτησης μπορεί να δημιουργήσει μια αντίδραση σε έναν άνθρωπο ή σε ένα ζώο σε σχέση με ένα αντικείμενο ή με έναν ήχο, που σε διαφορετική περίπτωση δεν θα υπήρχε καμία σύνδεση. Η «κλασική εξάρτηση» είναι ευρέως συνδεδεμένη με τον Ιβάν Παβλόφ, ο οποίος χτυπούσε ένα κουδούνι κάθε φορά που τάιζε το σκύλο του, μέχρι που απλά και μόνο ο ήχος του κουδουνιού έκανε το σκύλο του να εκκρίνει σάλιο.

Ο Watson δοκίμασε την «κλασική εξάρτηση» σε ένα μωρό 9 μηνών, που το ονόμασε Άλμπερτ Β. Το νεαρό αγόρι όταν ξεκίνησε το πείραμα, αγαπούσε τα ζώα, ιδιαίτερα ένα λευκό ποντικό. Ο Γουάτσον άρχισε να συνδυάζει την παρουσία του ποντικιού με έναν δυνατό ήχο, που προκαλείτο από το χτύπημα ενός μεταλλικού σφυριού. Ως αποτέλεσμα,  ο Άλμπερτ άρχισε να αναπτύσσει ένα φόβο για το λευκό ποντικό, καθώς και για τα περισσότερα ζώα, ακόμα και για τα γούνινα αντικείμενα. Το πείραμα αυτό θεωρείται ιδιαίτερα ανήθικο σήμερα, γιατί ο Άλμπερτ δεν κατάφερε ποτέ να απευαισθητοποιηθεί από τις φοβίες που του δημιούργησε ο Watson. Ο Άλμπερτ πέθανε στην ηλικία των έξι ετών από μιας άσχετης φύσεως ασθένεια, οπότε οι γιατροί δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσουν εάν οι φοβίες του, θα διαρκούσαν και στην ενηλικίωση.

 

  • Show Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *

comment *

  • name *

  • email *

  • website *

Ads